| تبليغات | X |
فــریـبنـــده زاد و فـــریـبــــــــــــــا بمیــــرد
شـــب مـرگ تنهـــا نشیـنــد بـه موجــی
رود گــوشـه ای دور و تـنـهــــــــا بمیــــرد
در آن گـوشه چندان غزل خواند آن شب
که خــود در مـیـان غزل هـــــــا بمیــــرد
گـــروهی بر آنـنــــد کاین مرغ شیــــــدا
کــجـا عــاشقی کـرد، آن جـــا بمیــــرد
شب مـــــرگ از بـیـم آن جـا شـتـابــــد
کـه از مــرگ غـافــل شـود تـــا بمیــــرد
من این نکــته گــیرم که بــاور نکــــردم
ندیــدم که قویی بــه صــــحـرا بمیــــرد
چــو روزی ز آغـــوش دریــا بــــر آمـــــد
شبــــی هم در آغوش دریــــا بمیــــرد
تو دریــــای من بودی آغــوش وا کــــن
که می خواهـــد این قوی زیبا بمیـــرد
